Της Νατάσας Φραγκούλη
Το 2025 υπήρξε μια χρονιά που επανασχεδίασε τις ισορροπίες στην παγκόσμια αγορά τεχνολογίας. Οι επιχειρήσεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με ένα περιβάλλον αυξημένου κινδύνου, έλλειψης δεξιοτήτων και ραγδαίων τεχνολογικών μεταμορφώσεων, ενώ οι εργαζόμενοι καλούνται να προσαρμοστούν σε ένα νέο πλαίσιο όπου η γνώση και η χρήση προηγμένων εργαλείων καθορίζει τις επαγγελματικές τους προοπτικές.
Η νέα έκθεση της ManpowerGroup, Global Insights: The IT World of Work 2025, παρουσιάζει μια αγορά σε διαρκή αναβρασμό: το 76% των εργοδοτών IT δυσκολεύεται να βρει ταλέντο με τις απαιτούμενες δεξιότητες, ενώ το 74% των εργαζομένων ανησυχεί ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα καταστήσει παρωχημένη την τεχνογνωσία του. Ταυτόχρονα, σχεδόν ένας στους δύο εργαζόμενους σχεδιάζει να αναζητήσει νέα εργασία μέσα στους επόμενους έξι μήνες, επιβεβαιώνοντας τη ρευστότητα που χαρακτηρίζει τον κλάδο.
Σε αυτό το τοπίο ανασφάλειας, η Κυβερνοασφάλεια τοποθετείται ως το πιο κρίσιμο σημείο αποτυχίας αλλά και επένδυσης. Παρά τις αυξημένες προσπάθειες ενίσχυσης των αμυντικών μηχανισμών, οι κυβερνοεπιθέσεις γίνονται πιο συχνές, πιο εκλεπτυσμένες και πιο δαπανηρές. Οι ζημιές από το κυβερνο-έγκλημα αναμένεται να φτάσουν τα 10,5 τρισεκατομμύρια δολάρια έως το τέλος του 2025, επίπεδο-ρεκόρ που καταδεικνύει το μέγεθος της απειλής.
Την ίδια στιγμή, η παγκόσμια αγορά καταγράφει έλλειψη 4,8 εκατομμυρίων επαγγελματιών στον χώρο της κυβερνοασφάλειας, αφήνοντας οργανισμούς, κρίσιμες υποδομές και δημόσιες υπηρεσίες εκτεθειμένες. Το χάσμα δεξιοτήτων δεν είναι απλώς πρόβλημα ανθρώπινου δυναμικού· είναι ζήτημα εθνικής και επιχειρησιακής ασφάλειας.
Τεχνολογικό άλμα
Το πιο μετασχηματιστικό τεχνολογικό άλμα του 2025 αφορά την Τεχνητή Νοημοσύνη και τη μετάβαση από τη γενετική στη λεγόμενη Agentic AI – συστήματα που δεν περιορίζονται στη δημιουργία περιεχομένου, αλλά μπορούν να λαμβάνουν αποφάσεις και να εκτελούν ενέργειες χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Ήδη, οι επιχειρήσεις υιοθετούν αυτά τα εργαλεία με στόχο την επιτάχυνση της λειτουργικής αποτελεσματικότητας και την αναδιαμόρφωση κρίσιμων διαδικασιών.
Οι προβλέψεις δείχνουν μια ταχεία υιοθέτηση: έως το 2028, το 33% των εφαρμογών λογισμικού θα ενσωματώνει Agentic AI, από λιγότερο του 1% μόλις το 2024. Παρά τα εμφανή οφέλη, η τεχνολογία αυτή συνοδεύεται από νέες ανησυχίες: ελλιπή τεχνογνωσία, υψηλό κόστος υλοποίησης, προκλήσεις στη διαχείριση δεδομένων, ζητήματα συμμόρφωσης και φόβο για λάθη που μπορούν να έχουν σημαντικές επιχειρησιακές επιπτώσεις.
Το μέλλον της AI, σύμφωνα με τη μελέτη, δεν θα κριθεί αποκλειστικά από τις δυνατότητές της, αλλά από το πόσο γρήγορα και υπεύθυνα θα καταφέρουν οι οργανισμοί να την ενσωματώσουν.
Πρωτόγνωρη ανάγκη για data centers
Την ίδια στιγμή, το εκρηκτικό κύμα ψηφιοποίησης και η αύξηση της παραγωγής δεδομένων δημιουργούν μία πρωτόγνωρη ανάγκη για νέες υποδομές. Η συνολική χωρητικότητα των data centers αυξάνεται με ρυθμό 15% ετησίως, ενώ η ενεργειακή τους κατανάλωση αναμένεται να εκτοξευθεί έως 165% μέχρι το 2030. Τα data centers πλέον δεν αποτελούν απλώς τεχνικές εγκαταστάσεις, αλλά κρίσιμες οικονομικές υποδομές που στηρίζουν τα ψηφιακά οικοσυστήματα και λειτουργούν ως μοχλός ανάπτυξης, δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας και προκαλώντας έντονο ενδιαφέρον επενδυτών.
Μέσα σε αυτή τη συνεχή διεύρυνση του ψηφιακού τοπίου, οι λύσεις low-code και no-code γίνονται καταλύτης δημοκρατικοποίησης της καινοτομίας. Το 70% των νέων εφαρμογών που δημιουργήθηκαν το 2025 βασίστηκε σε τέτοιες πλατφόρμες — τριπλάσιο ποσοστό σε σχέση με το 2021. Η ενσωμάτωση της Τεχνητής Νοημοσύνης ενισχύει ακόμη περισσότερο αυτή την τάση, με το 84% των τεχνολογικών ηγετών να δηλώνει ότι η AI θα επιταχύνει τη χρήση low-code εργαλείων, επιτρέποντας σε περισσότερους εργαζόμενους να συμμετέχουν στην ανάπτυξη λύσεων, ανεξαρτήτως τεχνικού υποβάθρου.
Ωστόσο, η τεχνολογία δεν αίρει τις προκλήσεις του ανθρώπινου παράγοντα. Η έλλειψη ταλέντου παραμένει από τις μεγαλύτερες απειλές για τη βιωσιμότητα του κλάδου: οι μεγαλύτερες ανάγκες καταγράφονται στην κυβερνοασφάλεια (46%), στην AI (35%) και στο cloud computing (34%). Η κινητικότητα είναι υψηλή, με σχεδόν τους μισούς εργαζόμενους να εξετάζουν αλλαγή εργασίας στους επόμενους έξι μήνες, γεγονός που αυξάνει κατακόρυφα το κόστος διακράτησης και επανακατάρτισης προσωπικού.
