Η κυβερνοασφάλεια εισέρχεται το 2026 σε μια φάση απότομης επιτάχυνσης, όπου η τεχνητή νοημοσύνη, η γεωπολιτική αστάθεια και η έκρηξη της κυβερνοαπάτης συνθέτουν ένα περιβάλλον διαρκούς πίεσης για κράτη, επιχειρήσεις και κοινωνίες. Το Global Cybersecurity Outlook 2026 του World Economic Forum αποτυπώνει με αριθμούς μια πραγματικότητα στην οποία οι απειλές αυξάνονται ταχύτερα από την ετοιμότητα, ενώ η ανισότητα στις δυνατότητες άμυνας βαθαίνει.
Κεντρικός καταλύτης αυτής της μετάβασης είναι η τεχνητή νοημοσύνη. Το 94% των ερωτηθέντων στελεχών χαρακτηρίζει την AI ως τον σημαντικότερο παράγοντα αλλαγής στην κυβερνοασφάλεια για το επόμενο έτος, ενώ το 87% δηλώνει ότι οι AI-related ευπάθειες ήταν ο ταχύτερα αυξανόμενος κυβερνοκίνδυνος μέσα στο 2025.
Παρότι η χρήση AI στην κυβερνοάμυνα επεκτείνεται με το 77% των εταιρειών να έχει ήδη υιοθετήσει AI εργαλεία για σκοπούς κυβερνοασφάλειας, η ωριμότητα παραμένει άνιση. Μόλις το 64% των εταιρειών διαθέτει διαδικασίες αξιολόγησης της ασφάλειας των AI εργαλείων πριν από την υιοθέτησή τους, ποσοστό αυξημένο αλλά ακόμη ανεπαρκές για την κλίμακα του ρίσκου.
Την ίδια στιγμή, η κυβερνοαπάτη εξελίσσεται στη μεγαλύτερη απειλή για τα διοικητικά στελέχη. Το 73% των συμμετεχόντων δηλώνει ότι είτε οι ίδιοι είτε άτομα στο επαγγελματικό ή προσωπικό τους περιβάλλον επηρεάστηκαν από cyber-enabled fraud μέσα σε έναν χρόνο. Οι συχνότερες μορφές είναι το phishing και τα συναφή σενάρια (62%), η απάτη πληρωμών (37%) και η κλοπή ταυτότητας (32%).
Δεν είναι τυχαίο ότι οι CEOs τοποθετούν πλέον την κυβερνοαπάτη και το phishing στην πρώτη θέση των ανησυχιών τους για το 2026, εκτοπίζοντας το ransomware, το οποίο παραμένει ωστόσο η κορυφαία απειλή για τους CISOs
Η γεωπολιτική διάσταση
Η γεωπολιτική διάσταση ενισχύει περαιτέρω την αβεβαιότητα. Το 64% των οργανισμών λαμβάνει πλέον υπόψη γεωπολιτικά υποκινούμενες κυβερνοεπιθέσεις στη στρατηγική διαχείρισης κινδύνου, ενώ το 91% των πολύ μεγάλων οργανισμών (άνω των 100.000 εργαζομένων) έχει αλλάξει την κυβερνοστρατηγική του λόγω γεωπολιτικής αστάθειας.
Παράλληλα, η εμπιστοσύνη στην εθνική ετοιμότητα υποχωρεί: το 31% των ερωτηθέντων δηλώνει χαμηλή εμπιστοσύνη στην ικανότητα της χώρας του να αντιμετωπίσει σοβαρά κυβερνοπεριστατικά σε κρίσιμες υποδομές, αυξημένο από 26% έναν χρόνο πριν.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η εικόνα στον δημόσιο τομέα, όπου το 23% των οργανισμών αναγνωρίζει ανεπαρκή επίπεδα κυβερνοανθεκτικότητας, έναντι 11% στον ιδιωτικό τομέα. Παρότι συνολικά το 64% των οργανισμών δηλώνει ότι καλύπτει τις ελάχιστες απαιτήσεις ανθεκτικότητας και το 19% ότι τις υπερβαίνει –διπλάσιο ποσοστό από το 2025– τα πρόσφατα περιστατικά μεγάλης κλίμακας δείχνουν ότι η αυτοπεποίθηση δεν συμβαδίζει πάντα με την πραγματική αντοχή των συστημάτων.
Το συμπέρασμα του WEF είναι σαφές: η κυβερνοασφάλεια δεν είναι πλέον τεχνικό ζήτημα υποστήριξης, αλλά θεμέλιο οικονομικής και κοινωνικής σταθερότητας. Σε ένα περιβάλλον όπου η AI ενισχύει εξίσου την άμυνα και την επίθεση, η γεωπολιτική εργαλειοποιεί τον κυβερνοχώρο και η απάτη πλήττει μαζικά πολίτες και επιχειρήσεις, η ανθεκτικότητα και η συνεργασία καθίστανται στρατηγική αναγκαιότητα – όχι επιλογή
